Fact Check – Libische slavenhandel nep of overdreven?

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Emotionele Facebook-posts over de slavenhandel in Libië, zijn de gebruikte nep? Het blijken foto’s die geen verband hielden of houden met de slavenhandel of waarvan de bronnen onbekend zijn.

Deze foto heeft niets te maken met Libië of de slavenhandel . In werkelijkheid werd het genomen in de Ivoorkust in april 2011 tijdens de onrust en geweld na de presidentsverkiezing in het land. Reuters-medewerkers namen de foto, die werd gepubliceerd met het volgende bijschrift:

Gevangenen van een militie trouw aan Laurent Gbagbo worden vastgehouden in een garage aan de noordelijke rand van Abidjan,9 april 2011. 

Wat is er nu waar aan het verhaal van CNN? Er zou een medewerkster/journaliste naar het gebied gegaan zijn en gezien hebben dat de “slaven” verkocht zijn, als we naar de video kijken is het een schimmig filmpje met geen echt bewijs! Eraan geplakt is een video van een “detentiecentrum”in Tripoli, waar diegene die de oversteek naar Europa wilden of willen maken, vastgezet zijn!

Misschien is het weer de zoveelste “Hype propaganda” van het westen om misschien, zoals de Franse President Macron wil, economische sancties tegen Libië en de Libische westerse gesteunde president bracht onlangs nog een bezoek aan Frankrijk! Slavenhandel is allang sinds eeuwen een issue in Afrika, eerst door Europeanen, daarna de Osmanen (Turken), Saoedi Arbië heeft nog steeds slaven, m.n. uit Azië, maar ook uit Afrika!

 

Slavernij in post-Gaddafi-tijdperk

Nadat de NAVO en VS de Libische leider Muammar Gaddafi in 2011 vermoord hebben en er door de verwoesting van het land, anarchistische toestanden heersen, werd Libië geplaagd door wanorde en migranten. Libië is een belangrijk uitgangspunt voor Afrikaanse migranten op weg naar Europa. De Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) heeft in april 2017 een rapport gepubliceerd waaruit blijkt dat veel van de migranten uit Sub-Sahara Afrika die naar Europa vertrekken, worden verkocht als slaven nadat ze zijn vastgehouden door mensensmokkelaars of milities.

Een CNN-verslaggever reisde in november 2017  en publiceerde boven genoemde schimmige video. De meeste migranten, van Afrika naar Europa komen uit Nigeria, Senegal en Gambia (landen waar geen oorlog heerst, maar armoede). Ze komen echter terecht in krappe pakhuizen (detentiecentra) als gevolg van het harde optreden van de Libische kustwacht, waar ze worden vastgehouden totdat ze worden vrijgekocht of voor arbeid worden verkocht. De Libische autoriteiten van de de door het westen gesteunde regering (er zijn 3 regeringen) hebben na het CNN-rapport aangekondigd dat zij een onderzoek zullen instellen. Een mensenhandelaar vertelde later aan Al-Jazeera dat honderden migranten wekelijks in het hele land worden gekocht en verkocht.

Emmigranten uit Nigeria hebben al deccenia lang een slechte naam in Europa, daar vele van hen oplichters zijn, ook via FB en diep in de drugs- en – prostitutie handel zitten!

 

De Afrikaanse Unie (opgericht door Ghadaffi) , de Europese Unie en de Verenigde Naties zijn op 30 november overeengekomen om een ​​taskforce in Libië op te richten tegen misbruik door migranten. Het doel van de taskforce is om zijn werkzaamheden met de GNA te coördineren om mensenhandel en criminele netwerken te ontmantelen. Het is ook bedoeld om landen van herkomst en doorvoerhubs te helpen migratie met ontwikkeling en stabiliteit aan te pakken [30]. Afrikaanse en Europese leiders zijn het op dezelfde dag eens geworden om de migranten die vastzitten in kampen te evacueren.

 

 

Deze afbeelding laat ook geen slavenveiling zien. In werkelijkheid is het een foto van Afrikaanse migranten die in het voorjaar van 2016 op een dok in de Libische haven van Tripoli zitten. Mahmud Turkia nam de foto, die op 11 april 2016 werd gepubliceerd door Getty Images en het persbureau AFP. 

Illegale migranten zitten in de haven van Tripoli nadat 115 migranten van Afrikaanse afkomst door twee kustwachtboten op zee werden gered toen hun boot op 11 april 2016 van de Libische kust wegzakte.

De foto’s zijn achterhaals door https://www.snopes.com/libya-slavery/#.WiKTpCG0_OE.facebook.

Bron: https://www.snopes.com/libya-slavery/#.WiKTpCG0_OE.facebook, Wikipedia, CNN

 

Flattr this!

De 2e veroordeling door een NATO rechtbank – pakt verkeerd uit! Slobodan Praljak

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Convicted Bosnian Croat ex-general dies after 'drinking poison' at Hague tribunal (VIDEO)

We hebben het allemaal gezien, toen Slobodan Praljak, zijn gif dronk, na de uitspraak van de ICC rechtbank, waar hij, in hoger beroep, tot 20 jaar werd veroordeeld (hij was al 72).

Natuurlijk waren de reguliere MSM er als de kippen bij, met “headlines: OORLOGSMISDAGER en flauwe grappen over Kroatisch gif.

Het schijnt dat de MSM, deze dagen, geen objectieve verhalen of journalistiek meer bedrijft. Achtergronden bij zaken en mensen worden nauwelijks gegeven en altijd is er één partij schuldig, terwijl iedereen weet, dat net als bij een scheiding of conflict, er twee nodig zijn om te vechten en te verzoenen!

Slobodan Praljak

Praljak diende vrijwillig bij de Kroatische strijdkrachten na het uitbreken van de Kroatische onafhankelijkheidsoorlog. Hij vormde een eenheid bestaande uit Zagrebse kunstenaars en intellectuelen. Na de Sarajevo deal ( vredesplan door de VS uit 1992), werd hij  generaal-majoor, kreeg een aantal verantwoordelijkheden in het Ministerie van Defensie, en werd één van de 14 leden van de Kroatische Nationale Defensie Raad en een lid van de Kroatische Commissie voor de Betrekkingen met de United Nations Protection Force (UNPROFOR). Sinds 13 mei 1993 was hij vertegenwoordiger van het Ministerie van Defensie in de Kroatische republiek Herceg-Bosnië en Kroatische Defense Council (HVO).

Van 24 juli tot 8 november 1993 was Praljak de stafchef van de Kroatische Defensieraad. Hij liet het humanitaire konvooi van UNHCR toe via Mostar, dat werd gestopt in Čitluk. Aanklcht ICC: hij zou orders gegeven hebben voor de vernietiging van Mostar Stari Most in november 1993  volgens de ICC rechters en aanklagers.

Dit zou gevolgen hebben gehad  voor de islamitische burgerbevolking”.  Het ICC was het ermee eens dat het een legitiem militair doelwit was . Tijdens het proces, ontkende Praljak  de beschuldiging, omdat hij in dezelfde maand als de vernietiging, van de brug heeft plaatsgevonden, hij in conflict kwam met de commandant van de HVO, het zogenaamde straf bataljon, Mladen Naletilic Tuta wat resulteerde in zijn ontslag , één dag voor de vernietiging van de brug.

Crimes alleged attributable to the civilian HVO cannot be properly attributed to him. His military service lasted; (a) from 10 April until 15 May 1992, and (b) from 24 July until 07:30 a.m. of 9 November 1993

http://www.icty.org/x/cases/prlic/custom5/en/110331a.pdf

Hij beweerde dat de brug gesloopt moest worden omdat de Moslim milities, of Servische milities  explosieve ladingen hadden aangebracht, aan de linkeroever van de Neretva-rivier. Naast zijn verantwoordelijkheid en het militaire legitieme  doelwit, heeft de rechtszaak  aan de overwinning van JNA en de Bosnisch-Servische troepen bijgedragen en aan de ineenstorting ervan.

JNA

 

Het Joegoslavisch Volksleger ; Werd gedurende Tweede Wereldoorlog opgericht als gewapende tak van het antifascistische verzet in Joegoslavië. Na de oorlog werd het omgevormd tot een nationaal leger met een sterk communistisch-socialistisch karakter. Zo bestond in 1990 96% van de officieren en de helft van de burgermedewerkers uit leden van de Joegoslavische Communistenbond. Hoewel al in 1953 de naar Sovjetmodel ingestelde politieke commissaris werd afgeschaft, bleef politiek een belangrijke rol spelen in de JNA.

In de jaren tachtig had de JNA een mankracht van 240.000 soldaten (190.000 bij de landmacht, 37.000 bij de luchtmacht en 13.000 bij de marine). Aan het begin van de jaren negentig was de JNA het vierde leger in Europa. Toen in de jaren negentig verschillende Joegoslavische republieken zich afscheidden en zich onafhankelijk verklaarden, werd het JNA ingezet in de strijd tegen deze republieken. Het werd daardoor al snel geassocieerd met een Servisch leger. Het vormde eigenlijk een gevaar voor Europa, het vierde leger en daarom werd besloten het “kleiner”te maken (EU).

Proces en gevangenschap

In 1993 werd generaal Praljak gearresteerd hij had destijds de leiding over kamp Dretelj waar Bosnische mannen gevangen gehouden werden (krijgsgevangen). Wat in de westerse media, zoals altijd een  vergelijking opriep met NAZI kampen in  WOII. Het verschil wat ze nooit maken in de media (MSM), is dat er ook Bosnische milities waren, bestaande uit, voor die tijd al, geradicaliseerde moslim-fundamentalisten, die later in Afghanistan gingen vechten en nog veel later zich aansloten bij ISIS.  Hij (Praljak) ging op eigen verzoek op 1 december 1995 met pensioen.  Zijn daden en denkwijze tijdens de oorlog werden, geprezen door mede-veteranen.

In 1992 zaten er trouwens alleen maar Servische krijgsgevangen en natuurijk, spreekt de MSM over gruwelijkheden, zonder zelf onderzoek (dan bedoel ik echt onderzoek ter plekke) gedaan te hebben en werden de Kroaten afgeschilderd als boemannen (en vrouwen).

2
  In de periode van 30 juni tot medio juli 1993 hebben de autoriteiten van Herceg-Bosna / HVO massale arrestaties verricht onder Bosnische mannen (moslims),  en velen van hen vastgehouden in de Dretelj-gevangenis. De Herceg-Bosna / HVO-autoriteiten hielden deze mannen vast in het Dretelj-kamp. De autoriteiten van Herceg-Bosna / HVO hebben geen bonafide of adequate poging gedaan om militaire gevangenen te onderscheiden van burgers (zegt het ICC) , of om in het algemeen te voorzien in de vrijlating van burgerlijke gedetineerden (aanklacht).
In augustus en september 1993 omvatten de HVO-criteria voor het vrijlaten van Bosnische moslimmannen, gehuwd met een Kroatische vrouw of  in het bezit zijn van een visum en een garantieverklaring om Bosnië en Herzegovina  te verlaten. Veel Bosnische moslims die in de Dretelj-gevangenis werden gedetineerd, werden door de autoriteiten van Herceg-Bosna / HVO naar andere landen gedeporteerd, via de Republiek Kroatië.

Bosnische militia

Abou Abdul Aziz, a Saudi, has joined the Bosnian Muslim militia to help them (Getty)

 

In het begin van de oorlog (1992) vochten de Bosnische Kroaten en de Bosnische moslims tegen de Bosnische Serviërs, die als gevolg van de onafhankelijkheidsverklaring een eigen republiek hadden uitgeroepen: de Servische Republiek, gesteund door Servië.

In 1993 ontstond er ook oorlog tussen de moslims en de Bosnische Kroaten, omdat  de Kroaten een gedeelte van Bosnië wilden inlijven bij Krotië. De Kroaten kregen hierbij steun vanuit Kroatië. In 1994 sloten de Bosnische Moslims en Bosnische Kroaten vrede na tussenkomst van de Kroatische president Franjo Tudjman.

De Kroatische en Bosnische Moslim milities waren uitgerust met tanks en wapens uit Duitsland, waaronder de Duitse Leopard-tanks . Ook de artillerie, waaronder zelfrijdend geschut, van NATO herkomst werden tegen de Servische eenheden in stelling gebracht.  Destijds sprak een correspondent van het blad Military Technology , na een bezoek aan het front, (een journalist die dus wel ECHT onderzoek deed)  zijn verbazing uit over het aantal verschillende vuurwapens waarmee de Kroatische en Moslim (Bosniakken) troepen waren uitgerust. Oude Duitse geweren werden naast de modernste Amerikaanse pistolen gebruikt. Britse luchtafweer-raketten en Duitse anti-tankraketten.

Moslimvrijwilligers uit verschillende landen kwamen in de tweede helft van 1992 naar Bosnië en Herzegovina.  Ze vormden de mujahideen-gevechtsgroepen die bekend stonden als El Mujahid en werden vergezeld door lokale, radicale Bosnische moslims. De eerste buitenlandse groep die aankwam werd geleid door Abu Abdul Al-Aziz uit Saoedi-Arabië.  Izetbegović  (President van Bosnië) en de SDA (strijdkrachten) beweerden aanvankelijk dat ze geen kennis hadden van de mujahideen-eenheden in de regio. De mujahideen kregen financiële steun van  Saoedi-Arabië. Hun mankracht werd geschat op  4000 strijders, maar het echte aantal is nooit boven tafel gekomen, rapporten spreken van veel meer.  Deze strijders werden berucht voor de gruweldaden tegen de Kroatische en Servische bevolking.  Berecht zijn ze nooit, omdat de NATO/VS, bij voorhand al partij getrokken had voor Bosnische Moslims en naderhand Kroaten, al hadden ze een probleem met Tudjman (President van Kroatië), omdat hij anti-semitische uitspraken zou hebben gedaan.

Veel van deze ex-strijders hebben later kampen opgericht met hulp, of onder toeziend oog van de NATO en VS om strijders op te leiden voor IS, eerst al-Queda, veel rapporten en foto’s zijn het bewijs hiervoor. Deze hebben wederom veel gruwelijkheden uitgevoerd aan burgers in Irak en Syrië.

Eindspel

 

Als gevolg van de oorlog in Bosnië en Herzegovina breidde de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties het mandaat van de VN-vredesmacht UNPROFOR, die tot dan toe actief was geweest in Kroatië, in juni 1992 uit naar Bosnië en Herzegovina.
UNPROFOR kon, gehinderd door een beperkt mandaat, beperkte middelen en het gebrek aan bereidheid van de internationale gemeenschap (met name landen als de Verenigde Staten en Frankrijk) om gewapenderhand in te grijpen, niet voorkomen dat de strijd doorging. Dit bleek frustrerend voor de meeste VN-soldaten. Na de val van Srebrenica (Dutchbat) , veranderde het “zogenaamde” internationale politieke klimaat en werd door de internationale gemeenschap (dwz de VN) een Rapid Reaction Force ingezet, die werd gesteund door zware NAVO-bombardementen tijdens Operation Deliberate Force.
Daar zijn onmenselijke gruwelijkheden gebeurd door de NAVO bombardementen en heeft vele Serviërs gedood.
De Serviërs moesten hun strijd (bewapend) beëindigen en gingen onderhandelen in het Amerikaanse Dayton. Als gevolg van deze onderhandelingen en onder druk van verder ingrijpen door de internationale gemeenschap werd het Verdrag van Dayton bereikt.

In het Verdrag van Dayton werd bepaald dat de republiek Bosnië en Herzegovina zou gaan bestaan uit twee afzonderlijke delen: de Servische Republiek en de Federatie van Bosnië en Herzegovina. Tegenwoordig kampen Bosnië-Herzegovina en Servië met twee verschillende problemen: de wederopbouw na de oorlog en de verandering naar een kapitalistische samenleving.

De Serven zijn het trauma van de NAVO tot op de dag vandaag niet kwijt en veel van hen, ondanks het nieuwe kapitalistische syteem (wat weer veel armoede heeft gebracht, alleen bedrijven en rijken profiteren) vereren hun helden en gaan graag terug naar een socialistische systeem (geen communitisch).

Bron: Wikipedia, ICC, http://www.icty.org/x/cases/prlic/custom5/en/110331a.pdf

 

Flattr this!

Voormalige nazi-explosievenfabriek, codenaam “Werk Tanne” staat nog overeind deel 1

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Ingang “werk Tanne”foto: Freesuriyah
Werk Tanne, gebouw 563 “werkschütz” foto: Freesuriyah

Tijdens een stevige boswandeling in mijn “nieuwe woonomgeving” rolde ik van de ene in de ander verbazing, ik kwam een afrastering tegen waarop een bord stond “Verboten Eintritt” en mijn nieuwschierigheid was gewekt (altijd bij het woord verboden) en plots zag een kleine ingang, waar ik en mijn mede-wandelaars doorheen gekropen zijn, wat ik toen zag, had ik niet verwacht en overtrof mijn “stoutste”verwachtingen, van wat ik daar zou vinden!

Gebouwen, gebouwen en nog eens gebouwen, voor een groot gedeelte intact, zelfs borden, die verrieden dat het weleens te maken zou kunnen hebben met het NAZI verleden van Duitsland.

1e gebouw na de afrastering: Gebouw 507 “Haupt-Pumpenhaus, Foto: Freesuriyah
Binnen in gebouw 507, “Haupt-pumpenhaus foto Freesuriyah

Toen ik weer thuiskwam, ben ik direct op het internet gaan zoeken en daar werd mij alles plotseling alles duidelijk, wat het was, nog steeds een mysterie voor mij, dat het er nog staat, maar naarmate ik hier langer woon, ben ik tot de conclusie gekomen, dat in Duitsland, de verlaten gebouwen, huizen etc, gewoon blijven staan, net zolang totdat ze instoren, bizar, wat je hier allemaal kunt vinden!

Hieronder een gedetailleerd verslag wat ik vertaald heb.

Aan de oostelijke rand van het Harz gebergte bevinden zich op een oppervlakte van ongeveer 120 hectare, de overblijfselen van Allendorf, Lichtenau, Krümmel en Elsnig de vijfde grootste TNT-explosievenfabriek van het 3de Rijk.
Onmiddellijk na hun machtsovername in 1933 maakten de nazi’s plannen voor explosievenfabrieken in het Duitse Rijk. Het bosgebied in de Harz werd verworven door Montan GmbH, een coverbedrijf van het ” Heereswaffenamts”. Net als de andere munitiefabrieken, werd de fabriek ontworpen als een slaapfabriek en vanaf 1935 door het bedrijf Grün & Bilfinger gebouwd voor het  gebruik van chemische producten (recyclingchemie). De voltooiing vond plaats in 1938. De  fabriekscode gegeven aan  “Werk Tanne” – werd in juni 1939, drie maanden vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in gebruik genomen!

Werk Tanne “Kesselhaus 1” met ondergrondse tunnel, gebouw 501, foto: Freesuriyah

 

Google Maps – werk Tanne – foto: Freesuriyah

Voordat je werk Tanne betreed, is er een klein kerkhof waar Russische krijgsgevangen worden herdacht.  Bij wat genoemd wordt “Pfauenteich” is de zogenaamde “Russische begraafplaats”. Hier werden Russische dwangarbeiders en hun familieleden “begraven”, die werden gedood bij ongelukken en tijdens de Amerikaanse bomaanval op 7 oktober 1944 of gevangenen die stierven aan uitputting als gevolg van gebrek aan voedsel. Na de oorlog werd het plein omgetoverd tot een monument. Er is nog een begraafplaats verder op in het dorp  op de lokale begraafplaats. Hier werden Duitse slachtoffers van het zware ontploffingsongeval van juni 1940 begraven.

Monument voor de Russische  foto 1 en 2: “Kriegsgevangen”foto Freesuriyah

 

Sommige namen van de omgekomen dwangarbeiders:

Ivaneshchenko, Grigorye  24.5.1905-28.11.1942
Kostov, Iwan  4.1.1917 – 19.12.1942
Tschernota, Alexander  19.7.1919 – 15.1.1943
Jarov, Semyon  14.9.1911 – 8.2.1943
Markin, Philipp  6.5.1906 -17.1.1943

Demiov, Aktin  8.9.1906  – 5.3.1942
Malcev, Iwan  19.8.1922 – 4.9.1942
Efremov, Nikolay  29.6.1922  – 2.12.42
Elizarov, Nikolay  6.5.1917 – 14.9.1942
Biserov, Nikolay  15.7.1905 – 25.9.1942
Martschuch, Aleksey  17.4.1906 – 29.9.1942
Podkovij, Nikita  5.5.1903 – 13.10.1942

Finachin, Jacob   7.2.1915  –  20.10.1942
Gorenko, Mikhail  15.9.1905  –  22.10.1942
Khrapecrov, Fyodor  10.7.1919  – 24.10.1942
Korockov, Konstantin  11.7.1912  –  14.11.1942
Lasarev, Aleksey  7.5.1904  –  17.11.1942

Gebouwen / productiehallen

De 214 gebouwen zijn gebouwd, om veiligheidsredenen, op grote afstand van elkaar. Afstanden tot 50 meter werden gerealiseerd voor processen in de gebouwen, die bijzonder kwetsbaar waren voor explosie, wat ook resulteeret in het immens grote fabrieksterrein. De losse verstrooiing van het gebouw in het gebied moest ook de vindplaats, voor de gealieerde, als industriële fabriek bemoeilijken.

Opschrift : Vorsicht Vergiftungsgefahr gebouw 304 Mononitrung Foto: Freesuriyah

Voor de productiehallen werd eerst een 5 meter hoog betonnen skelet met één verdieping gemaakt van geprefabriceerde bouwelementen op de fundering gemaakt. Het plafond van de hallen was ontworpen als  betonnen, slagvaste platte daken. De compartimenten tussen de betonnen delen werden gemetseld na voltooiing van de installatie van de productiefaciliteiten met bakstenen of lichtgewicht bakstenen of kregen hun wanden, deuren en ramen. Bij een explosieongeval kon de detonatiedruk via deze “afblaasmuren” ontsnappen doordat de wanden naar buiten zouden barsten, zonder dat er structurele componenten worden vernietigd. Een reconstructie was dus snel mogelijk.

Rondom de explosieve gebouwen werden ongeveer 5 meter hoge muren  gebouwd vanaf de uitgraving van het productiegebouw. De wallen werden vervolgens met de bovengrond ingegoten en geplant met het oog op camouflage. In het geval van een explosie werd de drukgolf naar boven afgebogen. Dit zou de schade aan aangrenzende gebouwen moeten voorkomen of op zijn minst beperken.

Speciale Lampen en gaten in het palfond voor explosies, gebouw 304: mononietrung Foto: Freesuriyah

Alle gebouwen waren genummerd in drie cijfers. Waar 300 nummers werden toegewezen aan de productiefaciliteiten en zuuropslag, 400 genummerde woon- en wasserijgebouwen, 500 energieleverings gebouwen, werkplaatsen en magazijnen en 900 nummers voor de speciale gebouwen. Dit type groepsidentificatie was hetzelfde voor alle andere TNT-fabrieken, zodat werknemers snel hun weg konden vinden bij het verhuizen van de ene naar de andere fabriek.

Verdeeld op de site waren verschillende schuilplaatsen in de vorm van betonnen buizen, die verzonken in de grond. De betondikte van de buizen was slechts 15 cm. Bij bomaanslagen was hier alleen een splinterbescherming. Bij het ontploffen van een bom in de directe omgeving waren deze ruimtes niet effectief. Hun primaire doel was de bescherming van de  productie met explosiegevaar.

Camouflage

De camouflage tegen vijandelijke luchtverkenning was erg belangrijk. Het fabrieksterrein was van buitenaf bijna onzichtbaar (nu nog). De meeste daken van de gebouwen waren ontworpen als gekartelde platte daken, voorzien van grond en – evenals de rest van het fabrieksterrein – dicht beplant (dennenbomen). De gekartelde vorm maakte het moeilijk om het uit de lucht te lokaliseren, vooral met schaduwen. Voor de vergroening waren fabriekstuinders en bosbouwers verantwoordelijk. Binnenplaatsen en grotere open ruimtes waren bedekt met camouflagenetten. Bomen mochten niet worden geveld. Voor de herbeplanting werden alleen groenblijvende bomen gebruikt, zodat de camouflage tijdens de wintermaanden gehandhaafd bleef.

Kesselhaus (ketelhuis) 1, gebouw 501, Aardlekschakelaar, stroomkast Foto: Freesuriyah
Kesselhaus 1, gebouw 501, binnen. Foto: Freesuriyah
Kesselhaus (ketelhuis) 1, gebouw 501, bedekt met bomen en camouflage. Foto: Freesuriyah

 

 

 

 

 

 

Het ketelhuis met drie verdiepingen met zijn twee schoorstenen was geaard en geplant op de bovenverdieping om het moeilijk te maken om het uit de lucht te identificeren. Het vervoer van grondstoffen en eindproducten per spoor of vrachtwagen vond voornamelijk in het donker plaats.

Het hele fabrieksterrein werd omringd door een hek van 2 meter hoog met prikkeldraadkroon en werd 24 uur per dag bewaakt.

Werknemers/Dwangarbeiders

Naarmate meer en meer Duitse mannen in de loop van de oorlog van de fabriek naar het front werden verplaatst, werden hun banen – zoals overal in de Duitse oorlogseconomie – vervangen door Duitse vrouwen en vrijwilligers of geworven buitenlanders uit bezette landen. Toen ze in het verdere verloop van de oorlog niet naar huis terugkeerden of Duitsland voortijdig en “illegaal” verlieten, werden ook krijgsgevangenen en dwangarbeiders gebruikt. Volgens de NAZI-doctrine waren de Oosterse arbeiders, vooral de Russen, op de een of andere manier slechter af dan westerse arbeiders, en werden ze in de eerste plaats belast met het zwaarste, gevaarlijkste en meest ongezonde werk in de fabriek. Velen van hen stierven op zeer jonge leeftijd aan ziekte en ondervoeding, omdat de voedselrantsoenen die aan hen waren toegewezen niet voldeden aan het vereiste caloriebudget en ze ook onvoldoende medische zorg ontvingen. In de loop van de oorlog werd het algemeen erger voor iedereen. Tegen het einde van 1944 was het aandeel buitenlandse werknemers meer dan 50%. Sleutelposities bleven echter altijd in Duitse handen.

Gebaude 306: mononietrung Foto: Freesuriyah
Gebaude 306: mononietrung Foto: Freesuriyah
Gebaude 306: mononietrung Foto: Freesuriyah

 

 

 

 

 

VS Luchtaanvallen

Aan het begin van de oorlog was het moeilijk voor de Britten en later Amerikanen om te bombarderen. De geallieerde vliegvelden waren te ver van het binnenland van het Reich en de Duitse luchtverdediging was intact en erg goed. Dit veranderde na de invasie van de geallieerden op 06.06.1944 in Normandië in Frankrijk. Goed verstopte en werkende vliegvelden waren zeer verzwakt.

Het camouflage systeem tegen luchtverkenning  en bombardementen, was ook verzwakt door de grote explosie van nitrering op 6 juni 1944, in toenemende mate beperkt (toevallig op de dag van de invasie in Frankrijk D-day!)

Met gemak kon het bommenwerper squadron van de 8e USAAF,  op 7 oktober 1944 vanuit het westen, over de Brocken komen  en bombarderen, om 12.30 uur bombardeerde zij tien minuten lang  met 129 B-24 bommenwerpers,  1.743 bommen werden gedropt, waarvan 493 stuks op het fabrieksterrein vielen. Hierdoor waren 70 gebouwen beschadigd of vernietigd. Ten minste 88 mensen – meeste dwangarbeiders – werden gedood. Buiten de fabriek, omdat de meerderheid van de bommen op een werkkamp viel. Het verlies factor in de fabriek was dan ook relatief laag omdat de 7 oktober 1944, een zaterdag was en er geen werk werd gedaan vanwege gebrek aan grondstoffen in de fabriek. Als gevolg hiervan was de Nitrietkessel leeg, zodat er geen explosie plaatsvond .

Op het  fabrieksterrein zijn nog steeds veel ongevulde bomkraters zichtbaar.
De productie van TNT kon pas na het einde van de oorlog worden gestart, voornamelijk als gevolg van de verstoorde pijpleidinginfrastructuur. Tot aan de bezetting van de fabriek door het Amerikaanse leger in april 1945, ging het vullen van bommen, granaten en rookbom productie met ongeveer 500 werknemers gewoon door.

Hieronder een impressie van het Werschützgebaude nr: 563.  Vrijwel geheel intact binnen-en-buiten. Op de foto’s is te zien hoe het er nog steeds binnen uitziet, sinds 1945.

slachtoffer van bomaanval 7.10.1944

7 russische Dwangsarbeiders

42 Russische Dwangsarbeiders (vrouwen) (alphabetisch)
Wasili Egerosw
Leonid Heseler
Jakob Karabanjew
Ljübow Kopez
Iwan Kowalenko
Iwan Motafschuk
Wladimir Radugin
Pascha Alnikowa
Alexandra Anischtschenko
Marfa Barabasch
Klauwa Besmertna
Marija Bublik
Efrosinja Burakowa,
Odizinschka Dobnia
Maria Elisewkina
Katarina Fedortschenko,
Wera Fedorowa
Marija Fedotschuk
Nadija Gordienko
Anastasie Hajworonskaja
Pascha Horkawa
Afina Jefemiadia
Anastasia Jeni
Anna Kochanowskaja
Maria Kosakowa
Paraska Kriwolaczink
Warka Kuteluk
Maria Lelukowa
Tatjana Lomonosowa
Marija Lukjanenko
Alexandra Malawkina
Anna Minjurna
Marfa Mirischnizienko
Wera Mustawa
Klawa Nedeewa
Emelja Ometschuk
Olga Osipschuk
Orina Owczarenko
Vera Pawlikowa
Olga Rjasanzewa
Valentina Rogowa
Schenja Schetirina
Nina Schischkina
Lida Sibina
Maria Swyridenko
Vera Timochina
Polina Timoschenko
Anna Tschumatschenko
Maria Zuk

Wordt vervolgd…

Bron: .morrsiedelsbrunn, Wikipedia

Werk Tanne

Foto’s C. Lucassen en Casje  M.

Tekst: S. van den Ende

Flattr this!

The Hidden Thruth – nieuwe Italiaanse docu over Oekraïne, bewijs inmening EU

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

 

De tv-documentaire is afkomstig van de reguliere media, het Italiaanse Canale 5, een privaat tv-netwerk in handen van Gruppo Mediaset SA, een bedrijf dat in 1987 werd opgericht door de voormalige Italiaanse premier Silvio Berlusconi.

Canale 5 is de meest bekeken tv-zender in Italië.

Waarom is dit mediabericht dat de “onuitgesproken waarheid” onthult betreffende de Euromaidan coup d’Etat in februari 2014 niet het onderwerp van de MSM media?

Het komt van de MSM en toch wordt door dezelfde MSM gelabeld als fake nieuws of media desinformatie.

Hoewel de onafhankelijke media (inclusief Freesuriyah) zorgen voor de verspreiding ervan buiten Italië, verzwijgen de westerse bedrijfsmedia zich over de onderliggende politieke oorzaken, daders en consequenties van de Kiev EuroMaidan-staatsgreep van 2014.

 

De interviews met drie scherpschutters van Georgische nationaliteit, uitgevoerd door de Italiaanse journalist Gian Micalessin en vorige week uitgezonden als een adembenemende documentaire over het in Milaan gevestigde Canale 5 (Matrix-programma), hebben nog steeds niet de weg geëffend voor de internationale reguliere media. Dat is niet verwonderlijk, rekening houdend met het bombastische bewijs tegen de echte daders en organisatoren van de staatsgreep van 2014 in Kiev, algemeen bekend als de “revolutie van de waardigheid”.

De documentaire bevat Alexander Revazishvili, Koba Nergadze en Zalogi Kvaratskhelia, Georgische militaire officieren die werden gerekruteerd om een ​​”speciale missie” uit te voeren in Kiev door Mamuka Mamulashvili, een nauwe hulp van Mikhail Saakashvili’s voormalige minister van Defensie Bacho Akhalaia. Ze beweren dat ze op 15 januari 2014 landden in Kiev, uitgerust met valse documenten en werden overgebracht naar Maidan. Na elk een bedrag van 1000 USD te hebben ontvangen en beloofd te zijn 5000 USD te betalen nadat de “klus geklaard is”, kregen ze de taak sluipschutterposities voor te bereiden in de gebouwen van Hotel Ukraine and Conservatory, dominant over het Maidan-plein.

 

De feiten die ze later onthulden, waren schokkend. Samen met andere sluipschutters (sommigen waren Litouwers) werden ze onder bevel gesteld van een Amerikaanse militaire agent Brian Christopher Boyenger (zijn Facebook-pagina is hier). Het coördinerende team omvatte ook Mamulashvili en beruchte Segrey Pashinsky, die op 18 februari 2017 door demonstranten werd vastgehouden met een sluipschuttersgeweer in de kofferbak van zijn auto en later de eerste post-Maidan interim president-administratie van Oekraïne leidde. De wapens kwamen op 18 februari op het podium en werden uitgedeeld aan de verschillende Georgische en Litouwse groepen. “Er waren drie of vier wapens in elke tas, er waren Makarov-geweren, AKM-geweren, geweren en veel cartridges.” – getuigt Nergadze.

De volgende dag legden Mamulashvili en Pashinsky de sluipschutters uit dat ze op het plein moesten schieten en chaos moesten zaaien. “Toen Mamulashvili arriveerde, vroeg ik hem ook. Het wordt ingewikkeld, we moeten beginnen met schieten – hij antwoordde dat we niet naar de presidentsverkiezingen kunnen gaan. “Maar wie moet schieten?”, Vroeg ik. Hij antwoordde dat wie en waar het er niet toe deed, je zoveel moest neerschieten om chaos te zaaien. ‘

“Het deed er niet toe of we op een boom schoten, barricadeerden of degenen die een Molotov gooiden, wat telde was paniek maken.”

“Ik heb naar het geschreeuw geluisterd”, herinnert Revazishvili zich. “Er waren veel doden en gewonden beneden. Mijn eerste en enige gedachte was om snel weg te gaan voordat ze me inhaalden. Anders zouden ze me doden. ‘

Vier jaar later melden Revazishvili en zijn twee metgezellen dat ze de beloofde 5000 USD-rekeningen nog niet als betaling hebben ontvangen en hebben besloten de waarheid te vertellen over degenen die ze ‘hen hebben gebruikt en in de steek hebben gelaten’.

De volledige documentaire met Engelse ondertitels is hieronder beschikbaar (in twee delen):

 

Flattr this!

Waar zijn de IS strijders uit Raqqa gebleven?

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Terwijl een westerse officier aanwezig was voor de onderhandelingen, namen ze geen “actieve rol” in de discussies. Col Dillon beweert echter dat er nog maar vier buitenlandse strijders zijn vertrokken

De vrachtwagenchauffeur Abu Fawzi dacht dat het gewoon een andere klus zou worden.

Hij rijdt namelijk met een 18-ton vrachtwagen door de gevaarlijkste gebieden in het noorden van Syrië. Gebombardeerde bruggen, woestijnzand, zelfs overheidstroepen en zogenaamde Islamitische strijders durven het soms niet aan over deze weg te rijden.

Maar deze keer moest zijn lading een menselijke lading zijn. De Syrische Democratische Krachten (SDF), een alliantie van Koerdische en Arabische strijders tegen IS, wilden dat hij een konvooi zou leiden dat honderden zogenaamde ontheemde families  zou meennemen uit de stad Tabqa aan de rivier de Eufraat naar een kamp verder naar het noorden.

De klus zou zes uur duren, maximaal –  dat is  wat hem verteld werd.

Maar toen hij en zijn medebestuurders op 12 oktober, j.l.,  hun wagen klaarmaakte voor het konvooi , realiseerden ze zich dat ze voorgelogen waren.

ISIS familieleden bereiden zich voor om te vertrekken
Toen het de stad verliet, zou het konvooi door de goed geïrrigeerde katoen- en tarwevelden ten noorden van Raqqa rijden. Kleine dorpjes maakten plaats voor woestijn. Het konvooi verliet de hoofdweg en nam de sporen over de woestijn. De vrachtwagens vonden het moeilijk gaan, maar het was veel moeilijker voor de mannen achter het stuur. De bussen met de familileden van IS strijders gaan op weg.

In plaats daarvan zou het drie dagen  rijden worden met  een dodelijke lading  – honderden IS-strijders, met hun families en tonnen wapens en munitie. Ze konden niet alle wapens meenemen, het Syrische legers heeft de achtergelaten tonnen en tonnen aan wapens uit, made in de VS en EU gevonden.

Abu Fawzi en tientallen andere chauffeurs werden duizenden dollars beloofd voor deze taak, maar het moest (top) geheim blijven.

De deal om de IS-strijders uit Raqqa te laten ontsnappen – de feitelijke hoofdstad van hun zelfverklaarde kalifaat – was geregeld door lokale functionarissen.  Het zou levens sparen en het vechten tot een einde brengen. De levens van de Arabische, Koerdische en andere strijders die tegen ISvochten zouden gespaard blijven, was het verhaal.

Maar het stelde vele honderden IS-strijders in staat te ontsnappen uit de stad.  Ondersteund door de VS en Britse geleide coalitie en de SDF, deze zwijgen, zoals gewoonlijk als het graf, tot op de dag van vandaag, hun eigen MSM BBC heeft het verhaal naar buiten gebracht en is niet loyaal meer aan de Britse regering.

Heeft deze deal die bekend staat als “Raqqa’s dirty secret”, een nieuwe bedreiging voor Europa gevormd, jazeker  – deze IS’ers zijn in staat zich in Syrië en naar Eurpa te verspreiden.

Grote moeite werd gedaan om het te verbergen. Maar de BBC heeft met tientallen mensen gesproken die zich in het konvooi bevonden, of waarnamen en met de mannen die onderhandelden over de deal.

Er was een groot aantal buitenlanders. Frankrijk, Turkije, Azerbeidzjan, Pakistan, Jemen, Saoedi-Arabië, China, Tunesië, Egypte … “

Ongeveer 250 IS-jagers mochten Raqqa verlaten met 3.500 van hun gezinsleden!

Het verhaal van een smokkelaar

De afgelopen weken, voor de val van Raqqa hebben al veel gezinnen Raqqa verlaten op weg naar Turkije (het doorvoer land voor Europa) . Alleen al in Oktober heb ik persoonlijk toezicht gehouden op de smokkel van 20 gezinnen “, zegt Imad, een smokkelaar aan de Turks-Syrische grens.

“De meesten waren buitenlandse strijders maar er waren ook wat Syriërs.”

Hij vraagt nu $ 600  per persoon en een minimum van $ 1.500 voor een gezin.

De smokkelaar zegt echter dat het een andere situatie is voor oudere IS-figuren.

“Die hooggeplaatste buitenlanders hebben hun eigen netwerken van smokkelaars. Het zijn meestal dezelfde mensen die hun toegang tot Syrië hebben georganiseerd. Ze coördineren met elkaar. ”

Abu Musab uitspraken

Abu Musab Huthaifa was Raqqa’s IS geheime dienst chef, verstopte zich bij het konvooi, dat 12 oktober j.l. vetrok uit Raqqa maar werd ontdekt, hij zit nu vast in een SDF gevangenis!

Hij zit nu in de gevangenis aan de Turks-Syrische grens en heeft details onthuld over wat er met het konvooi is gebeurd toen het veilig op IS-gebied kwam.

Hij zegt dat het konvooi naar het platteland van Oost-Syrië ging, niet ver van de grens met Irak.

Duizenden ontsnapten, zegt hij.

Abu Musab’s eigen ontsnappingspoging diende zogenaamd als een waarschuwing aan het Westen voor de dreiging van degenen die bevrijd zijn van Raqqa.

Hoe kon een van de meest beruchte IS-leiders ontsnappen door vijandelijk gebied en de gevangenneming bijna ontwijken?

“Ik bleef bij een groep die van plan was zijn weg naar Turkije te vinden”, zegt Abu Musab.

Leden van de Islamitische Staat werden door iedereen gezocht buiten het krimpende gebied van de groep; dat betekende dat deze kleine bijeenkomst door een groot aantal vijandige gebieden moest gaan.

“We hebben een smokkelaar ingehuurd om ons vanuit SDF-gecontroleerde gebieden te bereiken”, zegt Abu Musab.

In het begin ging het goed. Maar smokkelaars zijn  onbetrouwbaar. “Hij heeft ons halverwege achtergelaten”.

Hij was misschien in veiligheid ontsnapt als hij maar de juiste persoon had betaald of misschien een andere route had genomen.

Het andere pad is naar Idlib, ten westen van Raqqa. Talloze IS-strijders en hun families hebben daar een toevluchtsoord gevonden. Buitenlanders komen er ook Britten, andere Europeanen en Centraal-Aziaten. De kosten variëren van $ 4000 per strijder en tot $ 20.000 voor een groot gezin.

IDLIB

Daar zijn dus de veel IS leden heengegaan, het gevierde zogenaamde bolwerk van opstandelingen tegen Assad, zo werd het jaren geleden verkocht aan de publieke massa in de EU, door de zogenaamde kwaliteitskranten NRC, AD, VOLKSKRANT, TROUW, PAROOL. De nieuwsmedia NOS, RTL etc..spraken er schande van dat er in de buurt namelijk een gifgasaanval was:

Tijdens een luchtaanval in Syrische provincie Idlib Khan Sheikhun zijn minstens 58 mensen omgekomen, onder wie 11 kinderen. Ook zijn er tientallen burgers gewond geraakt, meldt het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten dinsdag. Volgens activisten zou het gaan om een chemische aanval (NRC) 

Idlib is het bolwerk van terroristen, de NOS ging zelf zo ver dat eeen zogenaamde doktor op TV lieten zien, blijkt een internationale terrorist te zijn. De kidnapper  van Jeroen Oerlemans (vermoord in Libië) die veroordeeld was in Engeland en op de internationale terroristen lijst staat.

Brief aan de Politiek en Media – Terrorist te zien in het journaal als zijnde dokter – heeft de vermoorde Jeroen Oerlemans gekidnapped

Dr. Sjahul Islam, gevierd terrorist bij de NOS. Daarnaast heeft hij, de in Libië vermoorde, Jeroen Oerlemans, in 2013, werd Oerlemans samen met zijn Britse collega John Cantlie gekidnapped door Sjahul en zijn broer Najuh, die allebei geradicaliseerd zijn en eerst in Aleppo (oost) bij Al-Queda, Al-Nusra en later ISIS waren aangesloten, daar vele onschuldige burgers vermoord hebben en hen als “menselijk schild” gebruikt hebben. Deze worden als dokter op nota bene het 6 en 8 uur journaal getoond als zijnde dokters die Assad en Poetin beschuldigen van een gifgas aanval!

Deze ging zielig doen en vertelde dat de boze Assad zoveel kinderen vermoord heeft in Idlib en het westen is weer het doorgeefluik voor deze terroristn, maar ja ze sponsoren de witte helmen (terroristen pur sang) en hun “mythe” gaat door, maar lamgzaam wordt het ontrafeld…Ik zeg het maar weer, de regeringleiders van veel westerse landen zouden wegens medeplichtigheid aan moord op grote schaal, genocide heet dat, bereht moeten worden!

 

En de ISIS leden, tja, sowieso gesponsord door het westen, er wonen er al veel in Europa, dus een paar honderd extra maar erbij. Kan de EU zich nog meer transformeren tot een “politiestaat” en haar burgers intimideren, bang maken en natuurlijk zullen er inderdaad aanslagen komen, nog meer….

 

Bron: BBC, NRC, Freesuriyah

 

Flattr this!

Beveiligd: Witte helmen blootgesteld als extremisten: 65 Facebook-profielen van hun leden.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Jemen – en weer speelt Europa een vies spel

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Afbeeldingsresultaat voor war on Yemen Uk involvement cartoon

Hetzelde liedje elke keer weer, Europa kan er maar niet mee stoppen om dood en verdref te zaaien in het Midden-Oosten en Afrika, dit keer is het Engeland (VK), die in het geheim de Saoediërs traint, om onschuldige burgers af te slachten in Jemen, alles voor olie en winst, mensen tellen niet mee, maar dat is ook een “never ending story”.

Rapporten zijn opgedoken over het Britse leger, dat in het geheim Saoedi-Arabische soldaten traint, om te vechten in Jemen, waar meer dan 12.000 mensen zijn gedood sinds het begin van de Saoedische oorlog in maart 2015, volgens een rapport.

De training, met de codenaam Operation Crossways, werd onthuld nadat het Britse leger per vergissing foto’s en een missiesamenvatting op de Facebook-pagina van twee Schotse (militairen)  had vrijgegeven eerder deze maand, zo meldde The Mail on Sunday.

Als onderdeel van de training hebben ongeveer 50 Britse militairen van het tweede battalionb en het Royal Regiment of Scotland (waaronder de 2 Schotten), “slagveld” vaardigheden  bijgebracht aan officieren van de “Royal Saudi Land Forces Infantry Institute”.

De vaardigheden staan ​​bekend als de ‘Irregular Warfare’, een verzamelnaam voor specifieke tactieken die door conventionele legers worden gebruikt om terroristen te bestrijden.

Saudi troops preparing to fight in Yemen – shown in the light blue map in the middle of the board – look on as a British Army trainer taking part in Operation Crossways gives instructions on conducting an ‘irregular warfare’ mission. (Photo via Daily Mail)In een vrijgegeven beeld is een Britse instructeur te zien die voor een kaart van Jemen staat met  omliggende gebieden , terwijl hij een mogelijke aanvalsstrategie uitlegt.

De trainingsmissie maakt deel uit van de ‘schandelijke medeplichtigheid’ van het VK aan het lijden van de Jemenieten.

“Het VK is schaamteloos medeplichtig aan Saudi’s rol in Jemen, wat duidelijk tegen de regels van de Geneefse Conventies ingaat!

 

Saoedi-Arabië heeft Jemen voortdurend aangevallen en gebombardeerd in een poging om de Houthi Ansarullah-beweging te verpletteren en de voormalige president Abd Rabbuh Mansur Hadi, die een trouwe bondgenoot van het Riyadh-regime is, te herstellen.

Duizenden burgers zijn omgekomen bij bombardementen en ongeveer een miljoen kinderen hebben te maken met uithongering en ernstige ziekte als gevolg van het conflict.

Bron: Daily Mail

Flattr this!

Mladic veroordeeld, door een NAVO rechtbank?

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Afbeeldingsresultaat voor Ratko Mladic

Het is een NAVO-rechtbank! ‘Voormalig Bosnisch-Servische bevelhebber Mladic schreeuwde dit uit, toen de VN-rechtbank hem een levenslange gevangenisstraf oplegde!

Het Internationaal Strafhof voor het voormalige Joegoslavië (ICTY) heeft woensdag zijn vonnis uitgesproken. De rechters bevonden Mladic schuldig, de meeste beschuldigingen dateren uit de oorlog van 1992-1995, inclusief het bloedbad van Bosnische moslimmannen en -jongens in Srebrenica. Mladic pleitte niet schuldig over alle aanklachten.

Rechter-generaal Alphons Orie zei dat de rechtbank vond dat de acties van Mladic tijdens de oorlog ” de meest gruwelijke daden” waren en neerkwamen op genocide. De rechtbank veroordeelde hem tot levenslang!

Mladic hoorde het vonnis vanuit een andere kamer, nadat hij door bewaking was meegenomen, na een uitbarsting van kritiek tegen de rechters. De voormalige generaal zei in de rechtszaal dat alles wat de rechters zeiden een leugen was, vertelde de zoon van de generaal, Darko. Volgens Darko Mladic zei zijn vader: “Dit zijn allemaal leugens, dit is een NAVO-rechtbank!”

De Joegoslavische oorlog

Sinds het overlijden van de president Josip Broz Tito in 1980 had het nationalisme binnen de Joegoslavische federatie vrij spel gekregen: in regionale deelrepublieken begonnen etnische groepen zich nationalistisch op te stellen. De Joegoslavische regering voelde zich bedreigd door de snelle ineenstorting van het Oostblok in 1989 en daarna, wat eveneens de chaos in het land vergrootte. Volgens de retoriek van het westen en de VS zouden de gevaarlijkste nationalistische ideeën komen van de Serviës: Slobodan Milošević, die daar aan de macht was gekomen, wilde alle Serviërs in Joegoslavië verenigen in een etnische Servische staat, was het nieuws.

Nooit is gekeken naar de kant van de Bosniërs en dan bedoel ik de Moslims. Tito had altijd voorkomen dat groepen zich profileren op hun geloof of etnische achtergrond.

Bosnië

De Bosnische autonome-regering had op 29 februari en 1 maart 1992 een referendum uitgeschreven met de vraag of Bosnië en Herzegovina onafhankelijk moest worden. De Bosnische Kroaten en Bosniakken ( moslims) stemden in meerderheid voor onafhankelijkheid. De Bosnische Serviërs boycotten deze verkiezingen; zij waren tegen onafhankelijkheid en vonden dat het referendum ongrondwettelijk was. Aangezien de meerderheid van de uitgebrachte stemmen in het referendum voor onafhankelijkheid was, riepen de Bosnisch-Kroatische en moslim-parlementsleden op 5 april 1992 de onafhankelijkheid uit. Als reactie hierop riepen de Bosnische Serviërs op 7 april 1992 een eigen republiek uit, de Servische Republiek (Republika Srpska), en claimden ze ook grote gebieden elders in het land waar de Serven vroeger een meerderheid zouden zijn geweest, maar als gevolg van een genocide tijdens de Tweede Wereldoorlog een minderheid waren geworden. Tercht toch zou je denken? Als de ene group het claimt, moet de andere het ook kunnen! Maar zo werkt het niet in het westen/NAVO en VS, er wordt altijd een politiek van heers en verdeel, groepen, m.n. geloofsgroepen tegen elkaar opzetten, in dit geval waren de Moslims favoriet en niet de Christelijke Orthodoxe Serven.

De Bosniakken zijn voor het eerst in een aantal documenten in het middeleeuwse Bosnië genoemd, onder de naam Bošnjani.

Tijdens de Ottomaanse overheersing van de Balkan, voornamelijk in de 16e en 17e eeuw, werden de Bosniakken door de islam beïnvloed. Dit gebeurde veelal uit economische motieven maar ook doordat jonge jongens werden ingelijfd in het Ottomaanse leger. Na de val van het Ottomaanse Rijk werden Bosniakken in veel gevallen onderdrukt doordat zij als collaborateurs met de Ottomaanse Turken werden gezien. Dit kwam onder andere omdat de troepen van het Ottomaanse Rijk voor een deel uit Bosniakken bestond. Bosniakken zijn hoofdzakelijk Slavische moslims en behoren overwegend tot het soennisme.

Tijdens de Tito jaren werd hun religie, niet alleen bij hen maar ook bij de andere groepen op de achtergrond gezet, er was een duidelijke scheidng van kerk en staat. Tot de dood van Tito en de inmenging van de VS en NAVO.

De Bosnische moslims radicaliseerde, nog niet op het niveau van IS, dat is gezien de tijd waarin het gebeurde niet mogelijk. Maar een vaststaand feit is dat oorlog mensen radicaliseert dus ook de moslims.

Mladi Muslimani, vertaald ‘Jonge Moslims’ een organisatie opgericht in 1939 door een groep studenten, waaronder Alija Izetbegovic (de latere premier van Bosnië-Herzegovina). Zij werden bemoeilijkt in het uitoefenen van hun religie tijdens de TITO regering van Joegoslavië en kwamen hiertegen in opstand. Dat deden ze door het verspreiden van kranten en het organiseren van activiteiten. Veel leden zijn opgepakt, destijds.

Veel mensen zeggen Bosnië is en was eigenlijk klein Turkije in Joegoslavië.

De Turken hebben tijdens het Ottomaanse rijk een lange tijd in de Balkan gerisideerd, met als doel de Islam te verspreiden. Vandaar ook de grote liefde van Bosniërs ten opzichte van Turken en Turkije. Als je in het oude deel van het centrum komt is het net klein Istanbul! Het ruikt er zelfs net als in Turkije. Het enige verschil is dat de mensen een ander uiterlijk en andere taal hebben.

Hier ligt dus ook de wortel van de oorlog en moet niet alleen bij de Serviërs worden gezocht, als de ene groep radicaliseert, zal de andere het ook doen, daar speelt de VS altijd handig op in, ook heeft onze “revolutie”maker Bernard Henry Levy, i.s.m. Soros, de regio, voor de oorlog bezocht en dan weet je wel hoe laat het is!

Wat mij absoluut blijft verbazen, of eigenlijk weer niet is de parijdigheid van de EU/NAVO en VS ten aanzien van de Moslims. Maar “geheime”krachten achter hoog geplaatse figuren zoals Muhamed  Sacirbey ( 1956), een Bosnisch advocaat, businessman en diplomaat hebben dit gepromoot. Sacirbey kreeg bekendheid in de jaren negentig toen Bosnië en Herzegovina hem tot ambassadeur van de Verenigde Naties verkozen. Sacirbey diende ook kort als de Bosnische minister van Buitenlandse Zaken. Bij de VN werkte Mabel-Wisse Smit, huidige prinses en weduwe van prins Friso en ex-geliefde van Muhamed Sacirbey, zo is alles met elkaar verbonden en zie je een beetje de voorliefde voor Moslims in Bosnië.

Wat ik hiermee wil aantonen is dat beide partijen gevochten hebben, geradicaliseerd zijn, maar de volgens vele verslagen en rapporten, de Serviërs graag een eenheid in het land wilden, je kunt het vergelijken met Syrië, daar is het gelukt, maar Joegoslavië was te zwak en had destijds geen ondersteuning van Boris Jeltzin, voormalig President van Rusland, die Rusland uitverkocht heeft aan oliechargen en het westen!

Dus Mladic heeft gelijk als hij schreeuwt dat het een NATO rechtbank is, de andere kant is niet vertegenwoordigd, het is een eenzijdig vonnis, zoals het altijd is bij het ICC.

Als er echt rechtvaardigheid is zouden er van “beide”kanten recht gesproken moeten worden, door een onafhankelijke rechter en rechtbank!

Kroatië

De oorlog in Kroatië ging om de Kroatische Krajina, een etnisch Servisch gebied binnen Kroatië dat zich eenzijdig onafhankelijk had verklaard van Zagreb.

Toen Kroatië zich onafhankelijk verklaarde van Joegoslavië – dat was op 25 juni 1991 – werd  Franjo Tudjman als president gekozen. De in Kroatië woonachtige Serviërs, ongeveer 250.000, zagen dit als een anti-Servisch complot van de Kroatische regering.

Krajina

Toen de Kroatische regering een referendum over onafhankelijkheid van de in de Kroatische Krajina woonachtige Serviërs onwettig verklaarde, leidde dit ertoe dat partijleider Milan Babić het Onafhankelijk Servisch District (Servisch: Srpska Autonomna oblast, of SAO) opzette. Hij richtte milities op en stelde wegblokkades in, waardoor de Kroatische kustregio Dalmatië van de rest van het land werd afgesneden.

Pas in 1995 werd het Kroatische regeringsgezag er hersteld via operatie Storm, waarin het Kroatische leger de Servische milities versloeg en Knin bezette. In een uitbarsting van geweld vluchtten ruim 200.000 etnische Serviërs uit de Krajina naar Bosnië of Servië.

Sinds de dag van vandaag is er onrust in bepaalde gebieden, mede door de onrust in het midden-oosten, oorlogen en IS. Er zijn trainingskampen gevonden, diep in Bosnië en vele terroristen (Moslim) vochten mee met IS.

 

Bron: RT, Wikipedia, ICC

Flattr this!

Nieuwe Joodse groep steunt onafhankelijkheid voor Koerdistan

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Afbeeldingsresultaat voor kurdistan and israel cartoon

Verschillende prominente Joden in Europa en Noord-Amerika treden toe tot de organisatie van Joods-Koerdische vriendschap en ondersteunen de onafhankelijkheid voor Iraaks Koerdistan.

De Joods-Amerikaanse advocaat Alan Dershowitz is toegetreden tot het ere-bestuur van de in Brussel gevestigde Joodse Coalitie voor Koerdistan, samen met Irwin Cotler, een voormalige minister van Justitie van Canada, ook Serge en Beate Klarsfeld, twee bekende Nazi jagers uit Duitsland, vertelde de oprichter van de voorzitter van de groep, Joel Rubinfeld.

Rabbi Abraham Cooper, decaan van het Simon Wiesenthal Centrum, Charles Tannock, een Britse advocaat bij het Europees Parlement en een Duitse advocaat voor de Britse conservatieve delegatie.

De  groep Rubinfeld is bestaat dus uit “high-profile” leden ter ondersteuning van de Koerdische nationale aspiraties en opgericht na het september referendum over de onafhankelijkheid in Koerdistan, de autonome regio in het noorden van Irak.

Afgelopen vrijdag liet Bernard-Henri Lévy, een Frans-joodse filosoof en lange tijd supporter van Koerdische onafhankelijkheid, een documentaire zien in het VN-hoofdkwartier in New York met het onderwerp en titel “Peshmerga”. Levy is geen lid van deze Joodse coalitie voor Koerdistan, maar een onafhankelijke denker, die al vele “Color-revoluties”op zijn naam heeft en mede verantwoordijkelijk voor Libië en de Maidan-plein Coup in Oekraïne.

Rubinfeld is een voormalig voorzitter van de Federatie van Franstalige Joden in België en oprichter van de Belgische Liga tegen het Antisemitisme. Hij onthulde de pro-Koerdische groep tijdens zijn verblijf in Israël , waar hij naar verwachting een eerste conferentie over de Koerdische onafhankelijkheid bij de Israëlische Knesset, in zal gaan bijwonen.

Gepland is deze conferentie voor 29 november a.s., de 70e verjaardag van de  stemming over het verdelingsplan van de VN voor Palestina, het evenement is getiteld “Koerdistan en Israël. Samen naar vrede en stabiliteit in het Midden-Oosten” De conferentie wordt georganiseerd door de  Zionistische Unie Ksenia Svetlona. Naast Israëlische wetgevers, zijn er leden van de Koerdische joodse gemeenschap en activisten zoals Rubinfeld aanwezig.

Israël is een van de eerste landen ter wereld die de oprichting van de staat Koerdistan steunt en met name de steun heeft van Benjamin Netanyahu. Israël heeft in het verleden gezwegen over de Koerdische nationale ambities, die Turkije, een belangrijke handelspartner van Israël en voorheen een belangrijke bondgenoot, in grote woede zou doen ontvlammen, wat ook nu gebeurd is en Erdogan is nu de nieuwe bondgenoot van Rusland geworden.

Na botsingen tussen de Koerdische Peshmerga soldaten en Iraakse veiligheidstroepen in de noordelijke Iraakse stad Kirkuk afgelopen oktober, zei President Trump, dat hij “geen partij” zou trekken. Het ministerie van Buitenlandse Zaken zei dat het “zich fel tegen” het referendum over onafhankelijkheid verzette en de voorkeur gaf aan een dialoog door de Verenigde Staten en de Verenigde Naties.

Bron JTA

 

Flattr this!

Jonathan Spyer – the SPY who went to Syria – new episode part 3

DONEER EN STEUN ONS WERK

DONATE AND SUPPORT US:

IBAN: NL10 SNSB 0902 6349 33

Afbeeldingsresultaat voor Jonathan Spyer the spy cartoon

Here he is again, the SPY who went to Syria, later to Ukraine and now supporting the Kurds, who wanted, or still wanst an independent state. He is for sure not welcome anymore in Syria, he went there with a so-called peace-mission, part one of the story read here:

Andrew Jonathan Spyer – the Israelian spy who went to Syria

After that he went to the Ukraine, of course, a huge supporter of the Fascist-government there, part two of the story:

Andrew Jonathan Spyer – the Israelian spy who went to Syria now went to Ukraine

Spyer and Franzman with the Ukrainian Volunteer Force in Donbass

Now it seems, he is speaking about his big secret, saying he was gambling with his life and admits he was infiltrating in Syria, his days are indeed outnumbered, when he wants to return to Syria or Iraq!

Israeli journalist describes reporting from Syria and Iraq, hiding his secret

British-Israeli Jonathan Spyer knows he’s been gambling with his life, but says getting the story is worth it

Jonathan Spyer, wearing a black leather jacket, meets with Kurdish YPG fighters in northern Syria in 2013. (Courtesy)

Jonathan Spyer, wearing a black leather jacket, meets with Kurdish YPG fighters in northern Syria in 2013. (Courtesy)

Jonathan Spyer had been behind enemy lines many times before, carefully guarding his dangerous secret. But on a fine Spring day in Aleppo this year, in an area controlled by the Syrian regime, he thought his cover might have finally been blown — not by government intelligence agents or Islamist rebels, but by a fellow Brit just trying to have a nice chat over coffee.

Spyer, a veteran analyst and Jerusalem-based journalist, has been covering the rumble and crumble of Iraq and Syria into vast territories of stateless chaos for the past six years.

Those two conflicts have been responsible for the deaths of a great number of journalists, but for Spyer, there was an extra layer of danger: he’s British-born, but is also an Israeli.

Who wants to think that because of your citizenship, you can’t cover what you regard as the most important story of the 21st century,” said Spyer, in an interview with The Times of Israel.

Spyer’s work has appeared in Foreign Policy, Janes Intelligence Review, The Wall Street Journal, The Guardian and  The Atlantic, among others.

In his most recent trip to Syria, he managed to get into the regime-controlled area by joining a propaganda trip sponsored by the government, where he was even able to interview a few ministers.

Jonathan Spyer (left) poses for a picture with Syrian Minister of Reconciliation Ali Haidar and Minister of Information, Mohammed Tourjeman, while on a government-sponsored tour of Damascus in April 2017. (Courtesy)

Spyer used somewhat of a false identity to get onto the trip, and agreed that it was “gross incompetence” on the part of the Syrian authorities that his real identity was not uncovered at any point.

The closest moment came when his fellow Brit, one of a number of Assad-supporting internationals invited to Damascus by the regime, leaned in and said, “There are rumors of Zionist infiltrators on this trip.”

“Oh f***, is this guy toying with me,” Spyer said he thought at the time, and considered making a quick dash for nearby Kurdish-held territory.

Turns out that it was just polite chatter.

Spyer understands, however, that should someone have thought he was an Israeli agent, he may have disappeared in a Syrian jail cell.

Spyer agreed that he was taking a gamble with his life.

“If you put it into the cold logic of the gamble, getting published in The Wall Street Journal versus death, well, that’s obviously stupid,” he said.

But he noted that all war reporters risk their lives, Israeli or not.

“I did it. People do it. On some kind of level, it is worth it, because I think the Syria story is the major news story of the century so far, and we’ve got a ringside seat at it,” he said.

Spyer said he has been to Syria about eight to nine times and Iraq five to six times in recent years, generally for around two-week periods. Half of that time he said he was in the Kurdish-held areas, where being an Israeli is acceptable.

The British-Israeli said there is a big difference between reporting as an Israeli in Iraq or in Syria.

“When you’re in Iraq, people don’t think about Israel that much. It doesn’t concern them very much,” Spyer said.

When interviewing an officer of an Iranian-backed militia in Baghdad, he said they just viewed him as a British journalist for a Western outlet and didn’t think more about it.

An Iraqi militia fighter of the Shiite cleric Muqtada al-Sadr’s Saraya al-Salam (Peace Brigade), waves a flag next to a rocket launcher during heavy clashes with IS fighters in Tuz Khurmatu in the Salaheddin province on August 31, 2014. (AFP/J.M. Lopez)

On the other hand, in Syria, a direct neighbor of Israel, fear of infiltration from the Jewish state is palpable, he said.

“In that pro-regime, pro-Hezbollah world, they are so busy talking about [Israeli] infiltrators,” Spyer said, referring to the Iranian-backed terror group in Lebanon, which is fighting on the side of the regime in Syria.

He added with a chuckle, “They’re talking about it so much that they didn’t realize the ‘infiltrator’ sitting next to them.”

However, he noted, when sneaking into Syria to work among the rebels, there was no need to create a fake identity. “It was so chaotic, you just turn up,” he said.

“On the regime side it’s quite different. They are obsessed with intelligence organizations. There you have to be smart, careful and have a water-tight backstory,” he said.

Spyer said he finds the fact that other non-Israelis might more safely cover the same issues a moral matter. “Practicalities aside, it’s deeply wrong that a person can’t cover this stuff and have Israeli citizenship,” he said.

He noted that Arab journalists can freely work in Israel for Arabic media, but the reciprocal courtesy is not extended to their Israeli counterparts.

While working in enemy territory, Spyer said he doesn’t reveal his Israeli identity even to other journalist colleagues for fear it may endanger them. He also said that’s not really an issue because he prefers to work solo.

In his new book, “Days of the Fall: A Reporter’s Journey in the Syria and Iraq Wars,” published recently by Routledge, Spyer takes the reader on his personal journey through the conflicts in Syria and Iraq, zooming in and out of scenes he lived through, relaying the gritty details of how militants, soldiers, terrorists and citizens, talked, dressed and acted, while always providing the analysis to put the scenes into the larger context.

It’s an up-close and visceral account of key events of the conflicts — such as the opening of the battle for Aleppo, the fall of Mount Sinjar where the Yazidi minority was massacred and enslaved by ISIS.

A constant source of drama and tension throughout the narrative is that fact of Spyer’s dual British-Israeli citizenship.

Will his dark, Jewish secret be discovered by Shiite militants in Iraq, Sunni Islamists in Syria, or perhaps by the Syrian government while he participates in a state-sponsored tour of Damascus?

Through a mix of caution, deception, and beard-growing, Spyer manages to navigate two conflicts that have claimed the lives of many journalists.

The conflicts in Iraq and Syria, said Spyer, are likely to remain “frozen” — similar to the conflict in Eastern Ukraine — in the coming years, with dug-in factions competing for more control.

Spyer said his book will be something akin to a “first draft of history,” which one day he hopes historians will use to help explain how Syria and Iraq, once pillars of the region, came apart at the seams. If so, his high-risk gamble will have been all the more worthwhile.

Source: http://freesuriyah.eu/?p=837

https://www.timesofisrael.com/israeli-journalist-describes-reporting-from-syria-and-iraq-hiding-his-secret/

 

Andrew Jonathan Spyer – the Israelian spy who went to Syria

Flattr this!