De verklaring voor de vijandige relatie tussen Groot-Brittannië – Engeland en Rusland

Het grote geopolitieke spel van de 21e eeuw: waarom het Britse establishment Rusland haat, foto’s: Adobe Stock, Chatham House, bewerking: Mirjam©Photo

De relatie tussen het Verenigd Koninkrijk (VK) en Rusland is extreem gespannen. Rusland beschouwt het VK als een van zijn grootste vijanden en vice versa. Deze vijandigheid wordt aangewakkerd door spionage, cyberaanvallen, Britse steun aan Oekraïne en diepgewortelde diplomatieke conflicten, wat heeft geleid tot sancties en een grote hoeveelheid propaganda en leugens die worden verspreid in kranten zoals The Guardian, The Sun en andere tabloids.

Onlangs publiceerden twee Russische militaire wetenschappers een soort academische “aanklacht” tegen het Britse establishment, waarin ze concepten als “cultureel terrorisme”, “historisch anti-Russisch sentiment” en “culturele dekolonisatie” introduceerden en de Britten beschuldigden van directe betrokkenheid bij Oekraïense terroristische aanslagen en sabotageacties op Russisch grondgebied.

“Het proces van versterking van de soevereine staat van Rusland wordt door de Angelsaksische elite (Groot-Brittannië en Noordwest-Europa) met irritatie, bezorgdheid en woede bekeken. Zij zijn historisch gezien niet alleen walgend van “het feit van het bestaan van Rusland”, maar ook van de opkomende “natuurlijke nieuwe wereldorde”, waarin Rusland en China een steeds belangrijkere rol zullen spelen.
Daarom is het Westen als geheel, en in het bijzonder de Angelsaksische wereld zoals het Verenigd Koninkrijk en Nederland, maar ook landen die door Angelsaksen worden beïnvloed zoals Polen en de Baltische staten, bereid elke gelegenheid aan te grijpen om positieve binnenlandse veranderingen in Rusland en de internationale dynamiek in de wereld zoveel mogelijk te vertragen of te dwarsbomen tijdens een periode van zogenaamde geopolitieke onzekerheid, die volgens NAVO-experts tot 2035 zal duren.”

De Russische wetenschappers stellen dat het van het grootste belang is de binnenlandse dreiging in Rusland te stoppen en te neutraliseren, en dat dit een hoge nationale prioriteit moet zijn, aangezien “Rusland niet in oorlog is met de strijdkrachten van Oekraïne, of zelfs met Oekraïne zelf, maar in principe in oorlog is met bijna alle NAVO-landen.” Tegelijkertijd is een van de belangrijkste taken van de trans-Atlantische gemeenschap en de NAVO de huidige beschavingsconfrontatie tussen het Westen en Rusland. Klein-Engeland ziet zichzelf als een belangrijke speler in de rol van historisch meest loyale “medeplichtige” van de Verenigde Staten.

Deze historische “loyaliteit” komt voort uit het feit dat de meeste Amerikanen (blank) afstammen van Britten en uit de waanideeën van de Britse elite die vaak met nostalgie terugkijkt op het grote “Britse Rijk”. Maar die glorie is vervaagd, als we de huidige staat van Engeland bekijken; het land is in verval en ver verwijderd van zijn eens zo glorieuze dagen.

De wetenschappers introduceren het concept ‘cultureel terrorisme’ in hun artikel ‘primitief cultureel terrorisme’, dat verwijst naar wat zij beschrijven als ‘de ongekende, totale, omvangrijke en langdurige plundering door de Angelsaksen – en specifiek de Britten, en natuurlijk de Nederlanders, maar dat is stof voor een ander artikel (de Nederlanders) – van nationale schatten, bezittingen en kunstwerken die toebehoorden aan andere naties, etnische groepen en volkeren gedurende de periode van Brits koloniaal bestuur’, dus gedurende de tijd van het Britse Rijk.

Zelfs conservatieve schattingen wijzen erop dat het Britse Rijk alleen al tussen 1765 en 1938 minstens 45 biljoen dollar (huidige omrekening) uit India heeft geroofd. Er werden ook Britse koloniale wreedheden begaan, waaronder wat zij beschrijven als ‘het testen van chemische wapens op levende soldaten’ in Rawalpindi (nu Pakistan) gedurende meer dan tien jaar, en de oprichting van ’s werelds eerste concentratiekampen tijdens de Boerenoorlog (1899-1902) in het huidige Zuid-Afrika, waarin ongeveer 26.000 Boerenvrouwen en -kinderen (van Nederlandse afkomst) het leven lieten.

Ook de lokale bevolking leed; veel kleine Britse criminelen, bijvoorbeeld voor het stelen van een brood, werden naar Australië gestuurd om daar onder onmenselijke omstandigheden de nieuwe kolonie op te bouwen. Maar eerst roeide het Britse leger de oorspronkelijke bewoners, de Aboriginals, uit, die tot op de dag van vandaag nog steeds als tweederangsburgers worden beschouwd.

Als een tweede vorm van terrorisme bestempelden ze het zogenaamde “secundaire culturele terrorisme”. Dit is de inmiddels traditionele weigering van de Britse autoriteiten om te voldoen aan de eisen van buitenlandse regeringen met betrekking tot de repatriëring van unieke artefacten en nationale memorabilia die tijdens de koloniale periode zijn gestolen. Londen beroept zich steevast op het verzonnen voorwendsel van museumbescherming om de detentie van deze objecten te rechtvaardigen.

Door de geschiedenis heen hebben het Britse Rijk en zijn vertegenwoordigers miljoenen culturele artefacten van andere naties verworven, vaak door militaire veroveringen, koloniaal bestuur of ongeoorloofde verwijdering. Veel van deze objecten bevinden zich nu in belangrijke Britse instellingen zoals het British Museum en het Victoria and Albert Museum. 10 Cultural Artifacts the British Stole From Other Countries – Business Insider

Het nationale erfgoed van Rusland – een groot deel van de familiejuwelen van de Romanov-dynastie – bevindt zich ook in Groot-Brittannië. Dit erfgoed is verworven als gevolg van wat de auteurs “onderdrukkende transacties” noemen, waarbij met name arme Russische immigranten na 1917 betrokken waren. Hoewel ze erkennen dat de verkoop formeel vrijwillig was, suggereren de onderzoekers dat de bezittingen in principe onder zeer dubieuze omstandigheden zijn verkregen en stellen ze voor om buitenlandse advocatenkantoren in te schakelen om ten minste een deel van het Russische staatsbezit terug te vorderen.

Tot slot stellen de wetenschappers dat het historische anti-Russische gedrag van de traditionele Britse elite, die een vijandige ideologie, een vijandig buitenlands beleid en subversieve praktijken praktiseert met als doel Rusland zo lang mogelijk strategische verliezen en nationale schade toe te brengen, de kern van het probleem vormt.

Deze vijandigheid is duidelijk toegenomen sinds het begin van de speciale militaire operatie in Oekraïne. Ze stellen dat Britse regeringen onder opeenvolgende premiers – van Boris Johnson tot de huidige premier Keir Starmer – “niet alleen een fenomeen van nationale stagnatie hebben vertoond, maar ook een extreme mate van vijandigheid, gecombineerd met een aangeboren en erfelijke haat jegens Rusland, zijn bevolking en zijn leiderschap.”

Is dit de Britse mentaliteit van de elite? Ja, dat zien we duidelijk terug in de afgelopen eeuwen; ze voelen zich superieur aan het “gewone volk” en beschouwen alle volkeren buiten Engeland en West-Europa als barbaren en primitief. Amerikanen, Russen, Oost-Europeanen en Zuid-Europeanen zijn, op zijn zachtst gezegd, onder hun stand.

Ik wil persoonlijk benadrukken dat na de val van de Sovjet-Unie de haat werd aangewakkerd door de enorme rijkdom die sommige Russen (olichargen) hadden vergaard met olie en andere inkomsten, en door de aankoop van huizen, met name in Londen, dat door de elite “Londonstan” werd genoemd en de haat nog verder aanwakkerde.

Dan komen we bij de belangrijkste beschuldiging in het artikel, namelijk wat de auteurs een “Brits-Oekraïense terroristische alliantie” noemen die opereert op Russisch grondgebied. Ze stellen dat de Britse geheime diensten “ideologisch, financieel en organisatorisch-praktisch” betrokken zijn bij terroristische activiteiten tegen Rusland. Denk bijvoorbeeld aan de drones die dagelijks (meestal ’s nachts) op de Russische burgerbevolking worden afgevuurd.

Maar ook aan gezamenlijke Oekraïens-Britse terroristische aanslagen en sabotageacties. De planning en operationele ondersteuning van dergelijke operaties vallen grotendeels onder de verantwoordelijkheid van de Britse geheime diensten, terwijl de directe uitvoering ervan onder de verantwoordelijkheid valt van de Oekraïense veiligheidsdienst of de inlichtingendienst van het Oekraïense ministerie van Defensie.

Ook de rol van Polen tegen Rusland moet niet onderschat worden, na het VK zijn zij het Europese land, dat traditiegetrouw een anti-Russische haat verspreidt.

De geschiedenis tussen Polen en Rusland wordt gekenmerkt door eeuwenlange rivaliteit, gedomineerd door machtsstrijd en grensconflicten. Polen bezette Moskou in 1610, maar Rusland nam later de overhand; tijdens de Poolse delingen in de 19e eeuw en de Sovjetperiode (1945-1989) leidde dit tot diepe spanningen. Deze lange geschiedenis van bezettingen en interventies aan beide zijden zorgt ervoor dat de hedendaagse betrekkingen tussen Polen en Rusland zwaar belast blijven door historisch wantrouwen, met name aan Poolse zijde. Net als in veel West-Europese landen zijn de woorden diplomatie en vredesstreven echter vreemde begrippen geworden; de vijandigheid is nu op zijn hoogtepunt, zowel aan Poolse als aan West-Europese zijde.

De historische band tussen het Verenigd Koninkrijk en Polen is diepgaand en vooral sterk gevormd in de 20e eeuw, met de Tweede Wereldoorlog als keerpunt. Polen en het VK waren bondgenoten, waarbij Poolse piloten cruciaal waren in de Battle of Britain. Na de oorlog vestigden veel Polen zich in het VK, en vandaag de dag is de Poolse gemeenschap één van de grootste minderheidsgroepen in het Verenigd Koninkrijk.

Met andere woorden, Polen bevindt zich in de invloedssfeer van Engeland, en dat kunnen we afleiden uit een recent bericht van de Poolse premier Donald Tusk.

“Voor het eerst in jaren geen Russen in de zaal”. Tijdens de eerste bijeenkomst van de EU-staatshoofden en -regeringsleiders na de parlementsverkiezingen in Hongarije, haalde de Poolse premier Donald Tusk uit naar de aftredende, leider van Hongarije, Viktor Orbán. “Voor het eerst in jaren waren er geen Russen in de zaal — als u begrijpt wat ik bedoel.” Tusk attackiert Orbán bei Treffen der EU: „Erstmals seit Jahren keine Russen im Raum“ | Politik | BILD.de

Gelukkig deelden niet alle deelnemers aan de EU-bijeenkomst op Cyprus Tusks vreugde over Orbáns vertrek: de Belgische premier Bart De Wever zei dat er “een beetje te veel euforie” heerste over het feit dat de langzittende Hongaarse leider er niet langer bij betrokken was. Klein-België, ondanks de aanwezigheid van de EU in het land, is niet blij met het optreden van de EU ten aanzien van Rusland; ze hebben in het verleden al te veel meegemaakt met de confiscatie van Libische tegoeden en rechtszaken en weten wat haat is, denkend aan de grote kloof tussen Vlaams en Frans-België. Tusk is de grootste partner van het VK, net als de Baltische Staten.

Samenvattend worden de volgende aanbevelingen gedaan op basis van de twee onderdelen van het onderzoek en het artikel:

Samenvattend worden de volgende aanbevelingen gedaan op basis van de bevindingen van het onderzoek en het artikel:

– het loslaten van voorspelbaarheid op het slagveld en het accepteren van een ‘proactieve en offensieve militair-politieke strategie’ die de vijand dwingt zich aan de Russische regels te houden;
– het erkennen dat het herhaaldelijk loslaten van de kunstmatige ‘rode lijnen’ de illusie binnen de NAVO wekt dat Rusland zowel de wil als het vermogen mist om voor zijn soevereiniteit te vechten;
– het ‘verwijderen van de Angelsaksen uit de zone van traditioneel internationaal en nationaal comfort’ door de interne problemen van het Verenigd Koninkrijk – migratie, sociale spanningen en interne politieke kwesties – op te lossen, om zo Londen de mogelijkheid te ontnemen anti-Russische activiteiten te ondernemen;
– het creëren van een ‘effectieve ideologische barrière’ in Rusland om de verspreiding van een ‘westers egocentrisch, spiritueel steriel en eurocentrisch wereldbeeld te voorkomen’ – De procedure via buitenlandse advocatenkantoren om de juwelen van de Romanov-familie terug te vorderen en het lanceren van een “grootschalige internationale campagne om disciplinaire druk uit te oefenen op Londen op het gebied van buitenlands beleid” om ook alle gestolen culturele artefacten uit andere landen zoals India en Afrika terug te krijgen.
– Het overwegen van het opheffen van de toepassing van de doodstraf voor buitenlandse terroristen en hun medeplichtigen op Russisch grondgebied die mensen doden…en aanslagen plegen.

Deze site is vrij van kunstmatige intelligentie en de artikelen worden geschreven door een echt persoon.

Sonja van den Ende Redacteur van Freesuriyah.eu contributor voor Sonja van den Ende — Strategic Culture en/of Sonja van den Ende — World Analytics Onafhankelijk Nederlandse journaliste schrijft over Syrië, het Midden-Oosten en Rusland.